Ten typowo polski dwór został zbudowany w 1730 roku w Drogini (koło Myślenic) przez Adama Jordana, ówczesnego właściciela dóbr drogińskich. Po jego śmierci posiadłość często zmieniała właściciela. Drogińskiego dworu nie oszczędziły również wydarzenia rabacji galicyjskiej 1846 r., podczas której zginął tamtejszy dziedzic Dominik Dąbski. Sukcesję po zmarłym bracie przejęła Mariannna Dąbska żona Kazimierza Janoty Bzowskiego pieczętującego się herbem Nowina. Od tej pory dobra drogińskie przez prawie sto lat należały do rodziny Bzowskich, dla których dwór był domem mieszkalnym a zarazem stanowił centrum zarządzania dużym majątkiem. W 1945 roku majątek został znacjonalizowany i odtąd dwór służył różnym instytucjom, nieuchronnie popadając w ruinę.
W 1985 roku nastąpiła rozbiórka dworu w związku z budową dobczyckiego zbiornika wodnego. W roku 1996 resztki z dawnej świetności dworu, zostały zakupione przez Muzeum i przeniesione do Nadwiślańskiego Parku Etnograficznego w Wygiełzowie, gdzie w latach 2002-2006 dokonano rekonstrukcji obiektu w wyniku współpracy finansowej Województwa Małopolskiego, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz wszystkich gmin powiatu chrzanowskiego. Dwór wraz z otaczającym go parkiem jako cenny zabytek architektury rezydencjalnej wzbogacił ekspozycję budownictwa wiejskiego skansenu. Wnętrze dawnej siedziby szlacheckiej zostało zaadaptowane do potrzeb działalności muzealnej i komercyjnej.
Dwór w Wygiełzowie
Projekt rekonstrukcji dworu, opracowany został przez architektów: Macieja Kozuba i Jacka Szlezaka. W 2006 roku, wnętrza dworu, po raz pierwszy udostępniono publiczności do zwiedzania w ramach Małopolskich Dni Dziedzictwa Kulturowego, które odbyły się 20 i 21 maja 2006 roku. W 2007 roku nastąpiła kompleksowa realizacja stałej ekspozycji muzealnej pt.:„ Mieszkanie zamożnej rodziny ziemiańskiej na przestrzeni stu lat, od połowy XIX wieku do 1945 roku” oraz dostosowanie zabytku do działalności komercyjnej. Wedle założeń, wygląd dworu w Wygiełzowie, jest rekonstrukcją stanu dworu z czasów Adama Jordana z XVIII wieku. Dodano jednakże powstały w XIX wieku kamienny portyk, pozostawiono także dach łamany polski, podwyższając go by nawiązywał do barokowych proporcji. Drogiński dwór w Wygiełzowie zbudowany został z belek ułożonych na zrąb, długie belki układane były na styk i łączone na tzw. zamek ciesielski. Zgodne z faktami historycznymi, zewnętrzne ściany dworu zostały potynkowane, a następnie pomalowane na biało. Dwór został nakryty dachem łamanym tzw. polskim, składającym się z dwóch równoległych połaci rozdzielonych pionową drewnianą ścianką z rzędem małych okien. Od strony zachodniej i wschodniej, w ścianach szczytowych oszalowanych deskami, pozostawiono okna. Do dworu dodano kamienny portyk wykonany z piaskowca, składający się z masywnych filarów oraz zdwojonych kolumn umieszczonych na cokole. Całość portyku zwieńczył trójkątny fronton, w którego pole wmurowano tarczę z płaskorzeźbionym herbem Nowina rodu Janota Bzowscy. W dworze zachowano stolarkę okienną i drzwiową, datowaną na początek XX wieku.
Wnętrze dworu jest dwutraktowe, zawiera amfiladowy układ pomieszczeń. Osią wnętrza dworu jest sień, która rozdziela w poprzek trakt dworu na dwie symetryczne części. Sień w części parterowej, tworzy linie podziału pomiędzy częścią muzealną a administracyjną i komercyjną. Wchodząc do dworu przez portyk, na prawo od sieni znajduję się sala konferencyjna z wprawioną oryginalna belką stropową z datą 1730 roku (data budowy dworu), mała sala oraz pomieszczenia administracji muzeum. Na lewo od sieni, znajduję się część muzealna z ekspozycją stałą obrazującą mieszkanie zamożnej rodziny szlacheckiej w okresie od połowy XIX wieku do czasów drugiej wojny światowej. W sieni, sali konferencyjnej i małej sali zachowano surowy, drewniany zrąb ścian. Na poddaszu dworu znajdują się potynkowane pomieszczenia administracji muzeum, oraz pokój gościnny.
Aktualny rozkład pomieszczeń w Dworze z Drogini w Wygiełzowie:
